อันยุ่งเหยิง สับสน
บ่อยครั้งที่ทำให้ เรานึกถึง
ป่าเขาลำเนาไพร
นึกถึง ความสงบเงียบ
ท่ามกลางขุนเขา สายน้ำ
ยิ่งชีวิตในเมืองหลวง วุ่นวาย
และแห้งแล้งมากเท่าใด
ธรรมชาติก็มีแรงดึงดูดใจ
มากขึ้นเท่านั้น
เราไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า
เราไม่ใช่ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ
แม้ว่าชีวิตในเมืองเกือบทุกอย่าง
กลายเป็นสิ่งประดิษฐ์ สังเคราะห์
ไม่ว่าจะเป็น ที่อยู่อาศัย อาหาร
เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโลก สิ่งเหล่านี้
เราแทบไม่รู้เลยว่า
ธรรมชาติเป็นแหล่งที่มา
แม้แต่ชีวิตเราก็ถูกกำหนดโดย
จังหวะนาฬิกา และ เครื่องจักร
มากกว่าเป็นไปตามจังหวะของธรรมชาติ
ความสัมพันธ์ ของเราทั้งหลาย
ก็เป็นไปตามหัวโขนตามตำแหน่งหน้าที่
ไม่ใช่ สายสัมพันธ์แบบ
เพื่อนมนุษย์เผ่าพันธุ์เดียวกัน
สรรพชีวิตในธรรมชาติ
ที่เป็นมิตร ร่วมโลก
ถูกบังคับ ขับไสให้มาสนอง
ความต้องการของพวกเรา
แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่อาจ
ตัดขาดจากธรรมชาติได้
หากใจเราไม่กระด้างจนเกินไป
เราย่อมได้ยิน กระแสเสียงจากภายใน
ร้องเรียกให้กลับสู่ธรรมชาติ
ธรรมชาติ แห่งป่าเขาสายน้ำ ท้องทะเล
จะน้อมนำให้เรา ได้เข้าถึง
ธรรมชาติ ภายในตัวเรา
การกลับคืนสู่ธรรมชาติ
จึงเป็นสิ่งจำเป็น สำหรับคุณภาพชีวิต
แต่ทั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องหมายความว่า
จะต้องไปในสถานที่ หลีกเร้น
การคืนสู่ธรรมชาติแท้จริง
มีความหมาย ยิ่งกว่านั้น นั่นคือ
การกลับสู่ธรรมชาติภายในตัวเราเอง
กลับไปเพื่อค้นหา และรู้สึกถึงตัวเรา
เข้าใจตนเองตามที่เป็นจริง
และรู้จักธรรมชาติ ของจิตใจเรา
ากใบปลิว